Frontrunners

Trap niet in de val van de aandeelhouder

Het is het tijdperk van samenwerken. Partnerships, aandeelhouders, collectieven. We gaan massaal met elkaar ‘in zee’. We hebben er allerlei nieuwe middelen toe. En het heeft evidente voordelen. Er is echter een nadeel ontstaan dat het succes of het falen van een jong bedrijf kan bepalen.

Stel jezelf eens de vraag: wat is de taak van de aandeelhouder? Even los van de beursgenoteerde bedrijven, is dat in deze startup-rijke tijden een cruciale vraag. Moet een aandeelhouder de grote lijnen bewaken? Of toezien op de dagelijkse uitvoering?

De meeste startups krijgen in eerste instantie te maken met angel investors. Een rijke oom hier, een aantal vermogende kennissen daar. Het merendeel van de interessante startups zijn uiteraard internet gerelateerd. Alle geldschieters zijn op zoek naar die succesverhalen die ze in de krant lezen. De Instagrams van de nieuwe generatie.

De realiteit met investeren is echter weerbarstig. Een beetje angel spreidt zijn vermogen over een mix waarvan meestal maar 2 of 3 van de tien uiteindelijk rendabel worden. En zelfs dat is een rekbaar begrip. Juist internet gerelateerde startups vergen vaak een enorme investering in mens en techniek. Waardoor ze minder snel winst maken.

Als we kijken naar de meer professionele partijen, de Venture Capitalists, dan zien we dat gemiddeld genomen ook hun rendement slechts een procent op 5 blijft over de lange termijn. Investeerders weten dit. De Instagrams zijn een uitzondering. Het is daarom echt geen makkelijk vak. Het betekent dat ze hun eigen ondernemende vermogens willen inzetten om hun kansen op een succesvolle investering te verhogen.

Rationeel gezien is dit een win/win-situatie voor iedereen. De meeste startups zoeken immers naar actieve en ervaren ondernemers naast die boost aan financiën. Maar er is een emotionele valkuil. Een startup opbouwen gaat met horten en stoten. De druk op de oprichters is vaak enorm. Als de onvermijdelijke kinken in de kabel komen, dan worden aandeelhouders vaak actiever. Niet zelden stappen ze dan af van de grote lijnen en gaan zich actief met de details bemoeien. Aard van het beestje.

Maar als je teveel investeerders actief laat worden, dan blijf je zitten met teveel kapiteins. Die in hun schaarse tijd ook anderen schepen proberen bij te sturen. Goede uitvoering echter, is iets totaal anders dan strategische lijnen uitzetten. Salesmensen, programmeurs… zelfs de koffiejuffrouw raakt in een startup-situatie snel gewend aan het gladstrijken van de plooien. Het is een ander spel.

Veel personeel zal dit beeld herkennen: terwijl er op de vloer hard geboend wordt, zit een grote schare aandeelhouders uren vast gekluisterd aan de vergadertafel. Te kibbelen over de uitvoering. De lijn tussen briljant advies van ervaren investeerders en een verkeerd soort bemoeienis kan flinterdun zijn. Het managen van de (verwachtingen van) aandeelhouders is dan ook een dagtaak geworden voor veel jonge ondernemers. Die val is er één van tijd: de oprichter is niet meer voldoende onder zijn mensen.

We leven in een tijd van gedeelde belangen. Maar jonge ondernemers, zoek de juistehoeveelheid participatie. De aandeelhouderval is dichterbij dan je denkt.